ลูกชายเอาแมวเปอร์เซียมาเลี้ยง น่ารักมากค่ะ เลยเอารูปมาให้ดูกัน

ยังไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการ
ตัวหน้าบานๆ เป็นตัวเมีย ตัวหน้าแหลมกว่านิดหนึ่งตัวผู้ ซนกว่าด้วย

พักอ่านเรื่องก่อนค่ะ มาดูรูปในงานหนังสือกันเถอะ

แฟนๆ นักอ่าน ที่ได้พบกันทุกๆ คน ขอขอบคุณมาก ที่ติดตามผลงานนะคะ งานนี้ไปน้อยค่ะ เพราะมีกิจกรรมที่ห้องประชุมเยอะ แต่ก็ยังมีแฟนๆ มารอคุยค่ะ ขอบคุณอีกครั้ง

โลกของเจ้าตัวเล็ก (4) ดำอะไรดี

โลกของเจ้าตัวเล็ก (4) ดำอะไรดี
ชมัยภร แสงกระจ่าง (สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย)

se4

น้องนวลกำลังนั่งที่เก้าอี้สนาม มองดูพี่เครานั่งตัดหญ้าแกร๊บ ๆ พอตัดได้สักสิบแกร๊บ พี่เคราก็เดินมายกแก้วเบียร์ขึ้นกรึ๊บ ๆ น้องนวลก็จะร้องว่า “พอแล้ว ๆ” พอพี่เคราเผลอ น้องนวลก็ขโมยกรึ๊บ ๆบ้าง บางทีก็จะมีเสียงพี่เคราร้อง “เฮ่ย ๆ ขโมย ๆๆ” สองสามีภรรยาหยอกล้อกันไปมา จนปลายหญ้าเกือบหมดสนามเล็ก ๆ (เล็กจริง ๆ นะจะบอกให้)
ทันใดนั้น น้องนวลก็นึกขึ้นได้
“ไอ้ตัวแสบหายไปไหน”
พอมองไปที่บ้าน ได้ยินเสียงอะไรดังกุกกัก น้องนวลก็พบคำตอบ พี่เคราลืมปิดประตูครัว และแน่นอน เจ้าตัวแสบที่ว่าเข้าไปในครัวได้ อะไรจะเกิดขึ้น
“ตายแล้ว..”
น้องนวลวิ่งเข้าไปในครัว ภาพที่เห็นคือเจ้าซีเซ็กฉ่ายกำลังพยายามตะกายยืดตัวขึ้นสูงสุดเพื่อเอาปากคาบชามอาหารที่ยังไม่ได้ปรุงเป็นกับข้าวลงมาจากเคาน์เตอร์ในครัวให้ได้ น้องนวลร้องเสียงเย็นเรียบแต่ดัง
“ซีเซ็กฉ่าย..”
ลูกหมาวัยรุ่นหันมามอง ปากยังค้างอยู่บนเคาน์เตอร์ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองเจ้านายผู้หญิงแบบกลัว ๆนิด ๆ แต่ไม่กลัวจริง เพราะไม่ยอมเอาขาลง พอเห็นว่าช่องว่างระหว่างเสียงออกจะเว้นยาว เจ้าตัวแสบก็หันไปทำท่าจะเพียรพยายามต่อ
“เฮ้ย..”น้องนวลร้อง “ยังไม่เลิกอีก ไอ้นี่”
น้องนวลเงื้อมือกระทืบเท้าเข้าไปใกล้ ๆ ซีเซ็กฉ่ายจึงหดขาและลดตัวลงอย่างเสียดาย หันมากระดิกหางงิ้ด ๆ มือของน้องนวลฟาดปุ้บลงบนตัวของเจ้าหมา มีเสียงร้อง “งี๊ก” ยาว ๆ หนึ่งที นัยน์ตาสีน้ำตาลเหลือบมองแบบตัดพ้อต่อว่า
“ยังจะมามองอีก รีบออกไปสิ..”น้องนวลว่า
“มันขโมยอะไร” พี่เคราตามมายืนที่ประตูครัวส่งเสียงถาม
น้องนวลมองจานบนเคาน์เตอร์ที่มีรอยแหว่ง ๆ มองพื้นที่มีซากเศษอาหารหล่นอยู่ มองถังขยะเล็กที่ล้มระเนระนาด ถุงพลาสติกสองสามใบถูกขยุ้มหล่นอยู่
“ไม่รู้” น้องนวลตอบ ทั้งที่รู้ว่ากุ้งในชามได้หายไปหมดเกลี้ยงแล้ว เธอรู้ดีว่าขืนตอบความจริงไป เจ้าซีเซ็กฉ่ายอาจถูกตีรุนแรง เพราะน้ำเสียงของพี่เคราวันนี้ออกจะซีเรียสกว่าทุกวัน สงสารซีเซ็กฉ่าย
พี่เคราถือไม้เดินเข้าไปใกล้ เจ้าซีเซ็กฉ่ายกระโจนพรวดเดียวมุดขาพี่เคราออกนอกบ้านไป พี่เคราวิ่งตาม ซีเซ็กฉ่ายใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามรั้วเตี้ย ๆออกไปได้ในพริบตา
“อ้าว..” พี่เครากับน้องนวลร้องพร้อมกัน
“มันข้ามรั้วได้นี่” น้องนวลบ่นพึมพำ
พี่เคราส่ายหัว กลับไปนั่งกรึ๊บ ๆเบียร์ต่อ แล้วสองหนุ่มสาวก็ลืมหมาไปพักใหญ่ น้องนวลแอบเอากุ้งในตู้เย็นออกมาใหม่ ทำกุ้งแช่น้ำปลา ทำยำปลาทูน่าแล้วก็ออกมานั่งที่เก้าอี้สนามที่มีสีไม่เหมือนกันแม้สักตัว เพราะฝีมือของพี่เครา สีแดง สีเขียว สีเหลือง สีน้ำเงิน คุยกันกระหนุงกระหนิง นาน ๆจะมีเสียงแม่น้องมอลลี่ดังข้ามรั้วบ้านมาผสมโรง “น้องนวล วันนี้ทำอะไรกิน” น้องนวลตอบว่า “ยังไม่รู้เลยค่ะ” ส่วนพี่เคราทำปากขมุบขมิบ “จะมาช่วยทำหรือไง” น้องนวลขมึงตา พี่เคราหัวเราะ

ใกล้ค่ำแล้ว ตอนที่สองสามีภรรยาได้ยินเสียงของซีเซ็กฉ่ายอยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก
“ฮ็อก ๆ ๆ ๆ” เสียงเห่าของซีเซ็กฉ่ายดังแบบนี้ แต่มีเสียงของหมาอื่นเห่าประสานด้วย “ฮ้ง ๆ ๆ “ “แอ้ก ๆ”
“บ้านช่องไม่รู้จักกลับ” น้องนวลถือไม้เรียวอันที่ตีกันอยู่เป็นประจำเดินออกไปนอกบ้าน พี่เครามองตาม
สุดซอยเป็นวงกลมกลับรถ ยังไม่มีบ้านคน มีจุดดำ ๆจุดหนึ่ง ล้อมไว้ด้วยหมาสามตัว
“อะไรน่ะ” น้องนวลร้อง เขม้นมอง หมายังรุมเห่า และเจ้าจุดดำยังนิ่งสนิทไม่เคลื่อนไหว น้องนวลเริ่มกลัว “งูหรือเปล่า” เธอตะโกนเรียกสามี “พี่เคราออกมานี่หน่อย”
ภาพที่สองสามีภรรยาเห็นนั้น เหลือเชื่อจริง ๆ แมวสีดำตัวกระจิดริดยืนประชิดกำแพงหมู่บ้าน หมาสามตัวล้อมเป็นรูปครึ่งวงกลม มันตัวกระจิดริดแต่คงไม่รู้ตัว หรือไม่ก็ไม่มีทางเลือก มันโก่งตัวโค้งสูงเต็มที่ มองดูแล้วคล้ายกับวงโค้งเล็ก ๆ ขนพองกลมไปทั้งตัว ปากเป็นสีแดง เห็นเขี้ยวสีขาว มีเสียงออกมาจากปากดังแฟ่ ๆ ไม่น่ากลัวสำหรับซีเซ็กฉ่ายและหมาตัวอื่น ๆ แต่เป็นของแปลกพิลึกอยู่
พี่เคราเดินตามออกมา หมาสองตัวที่ไม่ใช่ซีเซ็กฉ่ายขยับตัว กลัวคนแปลกหน้า ในขณะที่เจ้าซีเซ็กฉ่ายมีกำลังใจ ขนคอตั้งขึ้น ส่งเสียงคำรามหนักแน่นขึ้น แม้จะยังเป็นเสียงเด็ก ๆก็ตาม
“ช่วยมันหน่อย ๆ “น้องนวลร้อง
พี่เคราไม่ทำอะไร เดินลุยเข้าไปกลางวง หมาแตกกระจาย ซีเซ็กฉ่ายทำท่าจะผสมโรงเดินตาม แต่ถูกน้องนวลเรียกไว้ “ซีเซ็กฉ่ายมานี่..” มันก็เลยลังเล
ลูกแมวไม่วิ่งหนี หากมองดูพี่เคราด้วยท่าเดิม เพียงแต่ไม่แยกเขี้ยวมากเท่าเดิม แต่ก็ยังค้าง ๆ อยู่ พี่เคราก้มลงหยิบก้อนดำ ๆเล็ก ๆนั้นขึ้นมา ส่งให้น้องนวล ไม่พูดไม่จาแล้วเดินกลับบ้าน น้องนวลรับก้อนดำนั้นมาไว้ในมือด้วยความสงสาร แล้วออกเดินกลับบ้าน ซีเซ็กฉ่ายทุรนทุรายวิ่งตามด้วยความตื่นเต้น น้องนวลต้องเรียกไว้ “เบา ๆหน่อย คุณพี่ซีเซ็กฉ่าย”
ก้อนดำ ๆ นั้นถูกวางลงบนโต๊ะสนาม
“ทำไงดี พี่เครา” น้องนวลถาม ซีเซ็กฉ่ายร้องตอบ “งี้ด ๆ ๆ”
“ไม่รู้สิ...”พี่เคราว่า จิบเบียร์กรึ๊บ ๆ
เจ้าก้อนดำขยุกขยุยมองหน้าคนอุ้มมา แล้วส่งเสียงร้อง “แง้ด ๆ ๆ ๆ”
เสียงนั้นดังมากจนคนที่ฟังอยู่อดขำไม่ได้ มันเป็นเสียงร้องราวกับต่อว่าความชักช้าของคน “แง้ด ๆ “ ไม่มีความประหวั่นพรั่นพรึงต่อคนใหม่หรือสถานที่ใหม่เลยแม้แต่น้อย แถมยังทำท่าถูไถมือน้องนวลไปมา
น้องนวลหันไปมองซีเซ็กฉ่ายอย่างชั่งใจ สำหรับหมาที่กัดทุกอย่างแม้แต่เต่าเช่นนี้ แมวตัวเล็ก ๆจะรอดไปได้อย่างไร
“ทำไงดี” เสียงน้องนวลเริ่มอ่อนลง ไม่เป็นการขอคำปรึกษาแล้ว แต่เป็นการรำพึง “เลี้ยงไว้ก่อนนะ...อีกสองสามวันค่อยคิด”
พูดจบ น้องนวลก็ยกเจ้าก้อนดำ ๆนั้นเข้าไปในบ้าน มีเสียงพี่เคราตะโกนตาม “แมวหัน ๆ”
แม่น้องมอลลี่แปลกใจมากที่สองสามวันมานี้ได้ยินเสียงเจ้าซีเซ็กฉ่ายร้องเหมือนแมว

------------------

โลกของเจ้าตัวเล็ก (3) โศกนาฎกรรม-ธรรมดา

โลกของเจ้าตัวเล็ก (3) ชมัยภร แสงกระจ่าง

โศกนาฎกรรม-ธรรมดา

3

พี่เคราเรียกซีเซ็กฉ่ายว่า “ไอ้ปากยมบาล” เพราะผ่านไปได้แค่หนึ่งเดือนทุกอย่างในบ้านก็เริ่มย่อยสลายกลายเป็นชิ้นเป็นอัน ขาโต๊ะเริ่มมีรอยฟัน รองเท้าเริ่มพลัดพรากจากคู่ คู่หนังที่เผลอก็เป็นอันจบชีวิต ต้นไม้ต้องสลับสับเปลี่ยนขึ้นที่สูงหลายต้น ยกเว้นสนามหญ้าที่โยกย้ายไม่ได้และไม่เป็นเป้าเท่าไรนัก รวมทั้งราวตากผ้าราวล่างที่ต้องยกเลิกไปโดยปริยาย หลังจากซีเซ็กฉ่ายอยากนุ่ง “กุงเกงใน”

ทุกเช้าน้องนวลต้องเดินหารองเท้าแตะฟองน้ำเป็นประจำ จนในที่สุดพี่เคราก็ทำตะกร้าแขวนรองเท้าไว้หน้าบ้าน สูงประมาณเอว ห้อยต่องแต่ง แถมยังทำท่าชักรอกได้ ฝ่ายสามีสรุปเอาว่า จะชักรอกให้สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ตามความสูงของเจ้าซีเซ็กฉ่าย
“น่าเกลียด”ภรรยาว่า “รองเท้าอะไรมาห้อยต่องแต่ง ๆ”

แต่จะน่าเกลียดแค่ไหนก็เอาลงมาไว้ต่ำกว่านั้นไม่ได้ เพราะซีเซ็กฉ่ายคันปากจนสุดจะทน
สองสามีภรรยาจึงต้องเป็นคนมีระเบียบ มีชีวิตที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง หยิบโน่นเก็บนี่เข้าไปไว้ในบ้านเสมอ จนบ้านเริ่มจะล้นๆ

วันศุกร์เย็นหนึ่ง เพื่อนรักสองคนตามมาจากจากธนาคารมาตั้งวงเหล้าที่บ้าน ทันทีที่รถจอด ซีเซ็กฉ่ายก็กระโดดโลดเต้นเป็นการใหญ่ ทำราวกับว่ารู้จักกันมาแต่ชาติไหน ๆ พี่เคราเขม่นมองด้วยความเจ็บใจ บ่นพึมพำอยู่ในคอว่า “หมาอะไรวะ โคตรรับแขก”

เพื่อนรักชื่อตั้ม ตัวดำปื๋อที่ไปไหนมาไหนหมาเห่า(ด้วยความกลัว)ทั่วหน้า ดีอกดีใจที่หมาบ้านเพื่อนออกอาการรู้จัก “เฮ้ย ๆมันรู้จักกูด้วย”

พี่เคราก็เลยยิ่งหมั่นไส้ อาฆาตแค้นซีเซ็กฉ่ายอยู่ในใจ ส่วนเพื่อนอีกคนหนึ่งชื่อป๋อ เป็นคนไม่ชอบหมา มองเจ้าซีเซ็กฉ่ายด้วยความไม่ไว้ใจ บ่นแต่ว่า “เลี้ยงทำไมวะ น่ารำคาญ” ซีเซ็กฉ่ายจับได้ว่า คนชื่อป๋อไม่ชอบตัว จึงแอบคาบรองเท้าไปฉลองเป็นคนแรก น้องนวลซึ่งตั้งแต่ลงจากรถมาไม่ทำอะไรเลย นอกจากง่วนอยู่กับการทำกับแกล้ม มองเห็นซีเซ็กฉ่ายนอนเคี้ยวอะไรหงุบ ๆหงับ ๆอยู่ในกอปักษาสวรรค์ จึงตะโกนบอกกับพี่เครา กว่าพี่เคราจะได้ยิน กว่าจะหยุดคุย กว่าจะลุกขึ้น กว่าจะมาถึงจุดที่หมายได้ รองเท้าของป๋อก็มีรอยฟันเรียงเป็นแถว ทำให้ป๋ออารมณ์เสีย ซดเบียร์เร็วกว่าเดิม น้องนวลจึงสั่งให้ทุกคนเอารองเท้าไปใส่ตะกร้าชักรอกไว้ ตั้มหัวเราะตะกร้ารองเท้าที่ถูกชักสูงขึ้นจนสำลักเบียร์

เมื่อน้องนวลเอากับแกล้มมาเสิร์ฟ คนเริ่มเมาทั้งหลายก็ได้รับคำสั่งว่า ห้ามให้กระดูกหรือก้างแก่หมาเป็นอันขาด

“มันยังเด็ก เดี๋ยวลำไส้ทะลุ” น้องนวลทำเสียงขู่ แม่ของหนูมอลลี่ข้างบ้านแอบได้ยินประโยคนี้พอดี ก็ทำตาโตแอบฟังต่อไปเพราะเริ่มสงสัยว่าเด็กที่ไหนมานั่งกินเบียร์อยู่ในบ้านพี่เครากับน้องนวล

พอตกดึกซีเซ็กฉ่ายก็นอนเมาอยู่ข้าง ๆ วงเบียร์ เพราะพี่เคราแอบเอาเบียร์ให้หมากิน พอมันเดินโซเซก็เฮฮา น้องนวลห้ามแล้วห้ามอีก แต่ไม่เป็นผล ตกดึก คนสามคน แขกสองคนและพี่เคราเจ้าของบ้าน ก็ย้ายที่นอนจากโต๊ะสนามไปนอนในห้องรับแขก

น้องนวลเป็นคนเดียวที่ได้ขึ้นไปนอนชั้นบน เธอตื่นขึ้นมาก่อนใคร พอเดินลงบันไดมาถึงห้องรับแขก น้องนวลก็หัวร่อคิก เพราะคนที่นอนอยู่ที่ห้องรับแขกนั้นไม่ได้มีสามชีวิตเท่าที่คิด หากแถมเจ้าซีเซ็กฉ่ายเข้ามาด้วย น่าจะเป็นตั้มที่ยิ่งเมายิ่งปลื้มหมา พอเห็นน้องนวลเจ้าตัวแสบน้อยประจำบ้านก็ลุกขึ้นกระดิกหางดิ๊ก ๆ น้องนวลเกรงใจแขกที่นอนกันระเกะระกะ จึงค่อย ๆจับมันอุ้มออกไปทางประตูครัว แต่พอตกสายเจ้าของบ้านฝ่ายหญิงก็ได้ค้นพบความจริงอันน่าสยดสยองว่า เจ้าซีเซ็กฉ่ายแอบแทะขาโต๊ะรับแขกแหว่งไปหลายเซ็น(ติเมตร) พอเพื่อน ๆ กลับไปแล้วพี่เคราก็ซ่อมขาโต๊ะรับแขกให้ภรรยา โดยการเอาสก็อตเทปสีเทามาพันไว้ทั้งสี่ขา ทั้งที่มีขาแหว่งขาเดียว แล้วยืนยันว่า
“โต๊ะมันใส่ถุงเท้า”

ของในบ้านทะยอยกันเข้าแถวมาให้ซีเซ็กฉ่าย ทั้งฟัดและทั้งเหวี่ยง หมาสูงขึ้นเรื่อย ๆ และของที่ตั้งวางทั้งหลายก็ต้องพลอยสูงตามไปด้วย ไม้เรียวยาว ๆ ถูกเสียบไว้ที่โน่นที่นี่ พี่เคราเอาไว้ตีทำโทษหมาเวลากัดต้นไม้ ซีเซ็กฉ่ายก็จำบ้างไม่จำบ้าง

วันหนึ่ง น้องนวลตื่นแต่เช้าเห็นใต้กอปักษาสวรรค์โหว่เป็นหลุมเบ้อเร่อ มีเจ้าซีเซ็กฉ่ายนอนตัวมอมอยู่ข้างหลุม
“ขุดทำไม” น้องนวลคว้าไม้เรียวอันที่ใกล้ที่สุดทำท่าเงื้อง่า ซีเซ็กฉ่ายนอนมองเฉย เพราะมันรู้ว่านายผู้หญิงไม่เคยตีจริงจัง “เดี๋ยวต้นไม้ฉันตายหรอก”
พอพี่เคราตื่น น้องนวลก็รีบฟ้อง พี่เคราออกไปกลบหลุม ทำโทษซีเซ็กฉ่ายด้วยพอได้ร้องเอ๋ง ๆ สักพักหนึ่ง ก็หิ้วอะไรสักอย่างเข้าบ้านมาโชว์ให้น้องนวลดู น้องนวลกำลังยืนทำกับข้าว พอหันมาเห็นอะไรต่องแต่ง ๆ ในมือสามีก็ร้อง
“กรี๊ดดดด......”
แม่ของหนูมอลลี่ข้างบ้านกำลังหั่นผัก ตกใจจนมีดหลุดจากมือ
“อื๋อยย...สงสัยทะเลาะกัน” เธอบ่นคนเดียว พลางทำคอยืดคอยาว แต่ภาพที่เห็นก็คือ พี่เคราเดินถืออะไรดำ ๆ ออกมาจากบ้าน หัวเราะหึ ๆ เพื่อนบ้านเกือบจะร้องกรี๊ดไปด้วย หากแต่เอามืออุดปากไว้ทัน พอดีพี่เคราหันมาสบตา ก็ได้ทีรีบถาม
“ตัวอะไรน่ะ”
พี่เครายกชูให้เห็นกระจะตา เพื่อนบ้านทำคอย่นเพราะมองไม่ออกหรอกว่าสิ่งที่เห็นคืออะไร แต่พอขยับจะอ้าปากถามต่อ ก็เห็นน้องนวลเดินตาช้ำแดงตามหลังออกมา เธอหันมาบอกแม่ของหนูมอลลี่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า
“น้าฝนค่ะ น้ำฝนหนึ่งน่ะ”
เพื่อนบ้านอ้าปากหวอ ไม่รู้ว่าน้ำฝนคืออะไร จะว่าเป็นหมาตัวไหนก็ไม่ใช่ทั้งสิ้น เพราะเจ้าตัวต้นเหตุก็ยังวิ่งอยู่เห็น ๆ จะว่าเป็นหมาตัวอื่นก็กระไรจะย่นย่อเหลือขนาดเล็กเท่ากำปั้น น้องนวลบ่นต่อ
“คิดดูนะคะ ซนจริง ๆ มันกัดเต่าจนกระดองแตกตาย ใครจะไปคิดคะว่ามันจะกัดกระดองเต่าแตก ไอ้หมาจอมโหด”

แม่ของหนูมอลลี่ก็เพิ่งรู้เดี๋ยวนั้นเองว่า น้ำฝนหนึ่งนั้นเป็นเต่า แต่รู้ช้าไปหน่อย ยังไม่ทันได้เชยชม น้ำฝนหนึ่งก็ตายไปเสียแล้ว

เพื่อนบ้านเกาะรั้วดูพี่เคราขุดหลุมฉึก ๆ มีน้องนวลเป็นคนหย่อนซากเต่าลงหลุม มีเสียงแผ่เมตตาอยู่แว่ว ๆ สัพเพ สัตตา อเวรา อัพยาปัชฌา สุขีอัตตานัง ปริหะรันตุ....สลับกับเสียงซีเซ็กฉ่ายร้องงี้ก ๆ เพราะพี่เคราตีสั่งสอน

พักปีใหม่ ดูรูปฉลองปีใหม่เล็กๆ กับเด็กหญิงเพลงน้ำ

พักอ่านนวนิยายกันก่อนค่ะ

ใกล้ปีใหม่แล้ว ขอให้นักอ่านทุกท่านมีความสุขมากๆ

แวะไปฉลองปีใหม่ และวันเกิด กับเด็กหญิงเพลงน้ำ พันธุ์พิพัฒน์ มา (เพลงน้ำเกิดวันที่ 1 มกราคม พอดี๊ พอดี)เลยมีรูปบรรยากาศมาฝาก เพลงน้ำก็ป็นลูกสาวคนเดียวของ เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ (แต่เรวัตร์ ไม่ได้ไปด้วย ชายหนุ่มที่เห็นในรูปไม่ใช่ เรวัตร์ นะคะ อย่าเข้าใจผิด)

เพลงน้ำ

คลิกที่รูป เพื่อดูอัลบั้ม

โลกของเจ้าตัวเล็ก(2)

โลกของเจ้าตัวเล็ก (2)

ชมัยภร แสงกระจ่าง

(สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย)

ซีเซ็กฉ่ายมาเอง

โลกของเจ้าตัวเล็ก(2)
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

โลกของเจ้าตัวเล็ก

ซีเซ็กฉ่าย

อาจเป็นเพราะพี่เครากับน้องนวลวางแผนครอบครัวไว้ว่ายังไม่วางแผนครอบครัว ดังนั้น บ้านหลังเล็กยังไม่มีเจ้าตัวน้อย เพื่อนบ้านแสนซื่อแต่ชอบแอบดูที่ริมรั้วก็มักอวดลูกสาววัยสองขวบโดยการยกชูขึ้นริมรั้ว แล้วสอนให้ตะโกนเรียกพี่เคราว่า
“สวัสดี คุณอาเคราหน่อยสิคะ..ลูกมอลลี่”
เด็กหญิงมอลลี่ก็จะหวีดร้องด้วยความตกใจ เพราะพี่เคราผู้ชอบแกล้งทั้งคน สัตว์ ต้นไม้และสิ่งของก็จะเตรียมทำหน้าโหดเหี้ยมที่สุดเอาไว้หลอกเด็กหญิง แต่พอคนยกชูลูกโผล่ตามมาดูก็จะพบหน้าพี่เครายิ้มแฉ่งราวกับแป๊ะยิ้ม เธอก็จะเล็งเห็นความอิจฉาริษยาสุดขีดของนายเคราที่ตนไม่สามารถทำลูกได้ ดังนั้นเธอก็จะเยาะเย้ยด้วยประโยคที่ยิ้มพรายว่า
“เมื่อไหร่จะมีลูกเสียทีล่ะ คุณอาเครา” เธอเรียกอาตามที่พยายามสอนลูกสาวของเขาเอง

น้องนวลเดือดร้อนนักเพราะดูเหมือนจะเป็นความผิดของเธอที่ไม่มีลูกไวดั่งใจนึก วันหนึ่ง เมื่อหมาแม่ลูกอ่อนหน้าโรงเรียนอนุบาลเผลอคลอดลูกออกมา ๗ ตัว น้องนวลก็แสดงความรับผิดชอบโดยการหิ้วกลับมาเลี้ยงที่บ้านหนึ่งตัว เป็นหมาลายด่างสีน้ำตาลขาว พอพี่เคราเห็นหมาน้อยเข้าเท่านั้นก็ลงทุนแกล้งหมาเป็นการใหญ่ แกล้งวิ่งไล่ แกล้งตะโกนใส่ เลื่อนชามข้าวหนี ดีดหู ดึงหาง ยกขา ยืดหาง จนในที่สุดก็ลงนอนหอบแฮกด้วยกันทั้งคนและหมา

“ชื่ออะไรดีล่ะ” ฝ่ายภรรยาปรึกษา “น้ำตาลดีไหม”
สามีส่ายหน้า
“บราวนี่..”ภรรยาเสนออีก แต่สามีก็ยังส่ายหน้า
“ก้อนแก้ว ก้อนกรวด กาแฟ โกโก้ ดอกไม้ ..”
สามีไม่พยักหน้ารับเลยสักชื่อเดียว ภรรยาลงนั่งที่เก้าอี้ มองดูเจ้าตัวสีน้ำตาลขาววิ่งไปวิ่งมาอย่างเอ็นดู เดาะปากเรียกแล้วออกคำปรึกษาหมา
“ว่าไง แกอยากชื่ออะไรเอ่ย..”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงเบา ๆของพี่เคราดังขึ้น “ชื่อซีเซ็กฉ่าย..”
น้องนวลหัวเราะคิกด้วยความเอ็นดูสามี ทำตาหวานเจ้าชู้เข้าใส่ “จริงน่ะ” สามีพยักหน้า ภรรยาก็พยักหน้าตา
เจ้าหมาตัวเล็กจึงกลายเป็นหมาสัญชาติจีน มีชื่อซีเซ็กฉ่าย เสียงเรียกเต่าหนึ่งและปาดอีกหนึ่งว่าน้ำฝนหนึ่งและน้ำฝนสองก็ค่อย ๆ หายไปจากหูของเพื่อนบ้าน หากแต่กลับเป็นชื่อใหม่ที่ฟังแปลกหูยิ่งกว่า
“ซีเซ็กฉ่าย ซีเซ็กฉ่าย”
เพื่อนบ้านเอียงหูฟัง นึกว่าผัวหนุ่มเมียสาวอยากกินข้าวต้ม แต่เสียงเรียกนี้ไม่มีเวลาตามกาละ ไม่มีเช้า ไม่มีสาย ไม่มีบ่าย และไม่มีเย็น มันดังสม่ำเสมอตลอดทั้งวัน เพื่อนบ้านจึงตัดสินใจแอบโผล่หัวขึ้นมาข้างรั้วในเวลาที่พี่เครากับน้องนวลไปจ่ายกับข้าวที่ตลาดในหมู่บ้าน พอเห็นลูกหมาลายสีน้ำตาลขาววิ่งอยู่ก็ร้อง “โธ่เอ๊ย..” ออกมาดังลั่น

ซีเซ็กฉ่ายเป็นหมาที่รับวัฒนธรรมความเป็นหมามาโดยสมบูรณ์ พอเห็นของแปลกโผล่ขึ้นที่ข้างรั้วเท่านั้น มันก็เห่าระงมระเงก แต่เผอิญว่าเป็นเจ้าตัวเล็กที่มีอายุเพียงสองเดือน ดังนั้น เสียงอันระงมนั้นจึงได้ยินไปไกลไม่กี่รูหู แต่ผ่านไปอีกเพียงเดือนเดียว หมาตัวเล็ก ๆก็กลายเป็นหมาตัวอ้วน ๆ และกัดกินทุกอย่างไม่เลือกหน้า
“ซาดิสต์นี่หว่า” พี่เคราว่า
“จริงเหรอ” น้องนวลทำหน้าสงสัย “ทำไมรู้”
“ก็เราเป็นมาก่อน” สามีตอบเสียงกลั้วหัวเราะ “บ้า” ภรรยาร้อง แล้วสองคนก็หัวเราะกันคิกคัก เพื่อนบ้านผู้เงย ๆก้ม ๆอยู่ข้างรั้วนิ่งฟัง ได้ยินคำว่า “ซาดิสต์”แล้วคิดเอาว่า เออหนอ คนสมัยใหม่นี่เขาไม่ยักกะกลัวซาดิสต์เนาะ

ซีเซ็กฉ่ายแสดงอาการซาดิสต์ของหมาวัยสามเดือนได้อย่างสมบูรณ์แบบ คล้ายกับเด็กอนุบาลที่เพิ่งจะโผล่หน้ามาเห็นโรงเรียน ดังนั้น บริเวณหน้าโรงเรียนที่เป็นบริเวณที่เห็นก่อนจึงถูกแทะ แคะ ทึ้ง ดึง เกา กัด ฟัด และเฟ้นฟอนกันทั่วหน้า ต้นโมกพวงที่ใส่ถุงดำตั้งไว้ยังไม่ทันจะลงดินกลิ้งโค่โล่ ต้นโมกน้อยถูกสลัดดินออกจนเกลี้ยงเกลา สร้อยฟ้าไม้เถาดอกสีม่วงที่ได้มาใหม่ก็หอมดินปุ๋ยเหลือกำลังจนเจ้าซีเซ็กฉ่ายอดรนทนไม่ได้ ช่วยสับทึ้งเป็นท่อน ๆด้วยฟันคมซี่เล็ก ๆ สองครั้งแรกที่หัดกัดต้นไม้ พี่เคราก็ช่วยเฉลิมฉลองด้วยการเอาไม้เรียวที่ทำจากต้นไม้ในบ้านมาไล่ตีเจ้าซีเซ็กฉ่ายไปรอบ ๆบ้าน เจ้าซีเซ็กฉ่ายเป็นหมาประหลาดที่เวลาโดนตีมันจะออกลูกอึด ร้องอู้ด ๆ แล้ววิ่งนำหน้าพี่เคราลอดเลื้อยไปตามช่องเล็ก ๆ ทำให้พี่เครากวาดสายตาตามไม่ทัน เลยต้องใช้เสียงเข้าช่วย แต่ต้องวิ่งไปด้วย คำรามขู่ไปด้วย
“ไอ้ซีเซ็กฉ่าย มึงนี่ซาดิสม์แม้กระทั่งต้นไม้”
แต่เนื่องจากด่าไปวิ่งไป เสียงจึงขาด ๆ หาย ๆ กระท่อนกระแท่น แถมยังไกลหูเพื่อนบ้านอีก เวลาเสียงวิ่งไปกระทบหูเพื่อนบ้านที่หาเรื่องอยู่แล้ว เสียงจึงดังเป็นอย่างนี้
“เซ็ก ๆ ฉึ ๆ ๆ มั้ย ๆ”
เพื่อนบ้านที่ทำท่าจะโผล่หัวขึ้นมาเหนือรั้วรู้สึกละอายแทน ที่บ้านนี้มีแต่เรื่องเซ็กส์ ๆ ก็เลยไม่กล้าคุยกับพี่เครากับน้องนวลไปสามวัน
ส่วนเจ้าซีเซ็กฉ่ายก็หยุดกัดต้นไม้ไปสามนาที หลังจากนั้นก็หันไปหาของเล่นอื่น ๆ อันได้แก่ไม้กวาดเล็ก ๆที่น้องนวลเอาไว้ปัด ๆ แถวม้านั่ง กะลามันขลับที่มาจากหนึ่งผลิตภัณฑ์หนึ่งตำบล กล่องพลาสติกเล็ก ๆ ที่เดิมเคยใส่ของกระจุกกระจิก หรือแม้กระทั่งผ้าผูกผมของน้องนวลที่ลืมวางพาดไว้บนพนักเก้าอี้กลางแจ้ง
“ปากหมานะ”น้องนวลบ่น “ทำไมปากหมานัก”

วันหนึ่งน้องนวลกับพี่เคราเข้าไปซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต และเห็นส่วนที่เป็นของเล่นสัตว์เลี้ยง จึงไปยืนเลือก ๆ ดู เจอของเล่นหมาเวลาคันฟัน จึงตัดสินใจซื้อกบตัวเล็ก ๆที่ดังเอี๊ยดอ๊าดมาหนึ่งตัว สีเขียวอื๋อ
“เผื่อเป็นเพื่อนน้ำฝนสองด้วย” น้องนวลว่า “ไม่รู้มันหายไปไหนนะ ทั้งสองตัวเลย”
กบเขียวอื๋อที่ดังเอี๊ยด ๆ เรียกความสนใจจากซีเซ็กฉ่ายได้เพียงสามนาทีเช่นกัน กบก็กระเด้งกระเด็นหายไปในกอต้นไม้ ซีเซ็กฉ่ายเข้าไปรื้อค้นหาของเล่นใหม่เป็นการใหญ่ด้วยอาการเมามัน เสียงดังฮึ่ด ๆ ๆ ๆ ฮั่ม ๆ ๆ ๆ
ชั่วเวลาไม่ถึงสิบห้านาที ซีเซ็กฉ่ายก็ค้นเจอน้ำฝนสอง น้องนวลเป็นคนเห็นภาพตอนซีเซ็กฉ่ายกำลังไล่ตามปาดตัวเล็ก ๆ ดีดผึง ๆไปรอบบ้าน จึงออกวิ่งไล่ตาม “ช่วยมันหน่อยเร้ว ๆ พี่เคราเร้ว ช่วยน้ำฝนสองหน่อย ช่วยน้ำฝนสองหน่อย” พี่เคราก็เลยวิ่งตามน้องนวลอีกทีหนึ่ง คราวนี้เพื่อนบ้านโผล่หัวออกมาดูเพราะเสียงอันโกลาหล พอเห็นหมาวิ่งนำหน้า(แต่ไม่รู้ว่าอะไรนำหน้าหมา) ตามด้วยคนสองคน เพื่อนบ้านก็เข้าใจว่าหมาวิ่งไล่พี่เครา และน้องนวลวิ่งไล่หมา เพื่อนบ้านจึงหันไปรำพึงกับหนูมอลลี่ว่า
“อ้อ..หมามันชื่อน้ำฝนสองด้วยนะลูก”

----------

โลกของเจ้าตัวเล็ก (ตอนที่ 1)

โลกของเจ้าตัวเล็ก (ตอนที่ 1)

ชมัยภร แสงกระจ่าง
<<สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย>>



เรื่องของน้ำฝนหนึ่งและสอง...

สองหนุ่มสาวเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านโครงการใหม่ ฝ่ายชายมีท่าทางเป็นอาร์ทิสต์ ไว้ผมยาว มีเคราบ้างไม่มีเคราบ้างตามอารมณ์ ส่วนฝ่ายหญิงออกจะสดใสร่าเริง ออกอาการชอบจัดการโน่นนี่และช่างพูด สมกันดีกับฝ่ายชายที่เอาแต่ยิ้มและออกไปทางเชื่องช้า บ้านหลังเล็ก ๆ เป็นรังรักของครอบครัวใหม่ ฝ่ายชายชื่อพี่เครา ฝ่ายหญิงชื่อน้องนวล

ทั้งคู่เริ่มต้นด้วยการย้ายต้นไม้เข้ามาก่อน โยเริ่มจากต้นกล้วยพัดที่โบกใบไหว ๆอยู่ริมรั้ว เพื่อนบ้านที่มาอยู่ก่อน ทักข้ามรั้วมาว่า “เอ๊ะ..กล้วยอะไรคะนี่ มีลูกกินได้หรือเปล่า”
น้องนวลหัวเราะคิก ในขณะที่พี่เคราเป็นคนตอบ “เอาไว้พัดครับ ไม่ได้เอาไว้กิน”
เพื่อนบ้านยืนงงอยู่พักหนึ่งแล้วค่อย ๆ หดหัวหายไป

อีกสามวันต่อมาพี่เคราก็เอาต้นมะม่วงต้นเล็ก ๆมาลง ตามมาด้วยต้นปาล์มไม้ประดับใหญ่โขอยู่ เพื่อนบ้านสงสัยอีกว่า ทำไมต้นไม้ที่ต้นใหญ่จึงเป็นไม้ประดับ แต่ต้นไม้ต้นเล็ก ๆ กลับเป็นไม้ผล หลังจากคันปากอยู่หลายชั่วโมง ในที่สุดเขาก็ถาม ก็ได้คำตอบมาจากพี่เคราว่า
“เอาไว้ให้สงสัยครับ ไม่ได้เอาไว้กิน”
เพื่อนบ้านก็หดหัวหายไปหลายวัน

หลังจากนั้นพี่เคราก็เอาไม้เล็กไม้น้อยไม้ย่อยไม้ยิบมาลงจนเต็มไปหมด บางต้นก็มีดอก บางต้นก็ไม่มีดอกจนสวนหน้าบ้านที่มีเนื้อที่ไม่มากนักรกครึ้ม พอสวนสวยพี่เครากับน้องนวลก็ย้ายเข้ามาอยู่ ซ่อนตัวและซ่อนชีวิตคู่ไว้หลังไม้ครึ้มนั้น เพื่อนบ้านยืดคอขึ้นมาเหนือรั้วและพยายามสอดส่อง แต่ก็ไม่เป็นผลอันใด
วันหนึ่งเมื่อฝนตกหนัก เต่าน้อยตัวหนึ่งขนาดสักฝ่ามือเด็กเล็ก ๆต้วมเตี้ยมขึ้นมาตามฝน พี่เคราเป็นคนเห็นก่อน เขาชี้ให้ภรรยาดูแผ่นกลม ๆที่กระดื๊บ ๆอยู่กลางสายฝน “เต่า ๆ..” เขาร้อง ภรรยาตื่นเต้นร้องอุ๊ย ๆ แล้วก็หันมาไล่เขาให้ไปจับเต่ามา พี่เคราเป็นคนชอบเล่นสนุกอยู่แล้ว ก็จับเต่าน้อยที่ดูคล้ายของเล่นในตู้โชว์มาเล่น
เต่าน้อยหดหัวเมื่อเห็นภัยมาสู่ตัว พี่เคราหัวเราะ น้องนวลก็ชอบอกชอบใจ สองสามีภรรยาตั้งชื่อเต่าน้อยว่า “น้ำฝน” แล้วก็เอาเต่าน้อยไปปล่อยไว้ที่โคนกอปักษาสวรรค์ พร้อมกับเอากะละมังใส่น้ำให้ด้วย

พี่เคราทำงานธนาคาร น้องนวลสอนโรงเรียนอนุบาล พอตกเย็นพี่เคราก็ขับรถฟอร์ดคันเล็ก ๆ ไปรับน้องนวลกลับบ้าน พอมีเต่ามาอยู่ด้วย เมื่อถึงบ้านสองหนุ่มสาวก็รีบไปดูเต่า ซึ่งถือเป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรกในบ้าน
“น้ำฝน ๆ” น้องนวลเรียกเต่า เดาะปากราวกับเรียกหมา “ดิ ๆ ๆ ๆ”
น้ำฝนไม่ใช่หมา จึงไม่ออกมาตามเสียงเรียก พี่เคราไปเที่ยวมุดอยู่ตามกอไม้ต่าง ๆ หาน้ำฝน “น้ำฝน ตุ๊ย ๆ ๆ ๆ “ เขาคิดวิธีเรียกเต่าขึ้นมาเอง
ด้วยเหตุบังเอิญหรือเหตุอะไรไม่มีใครทราบได้ อยู่ ๆ น้ำฝนก็โผล่หน้าขึ้นมาตามเสียงเรียก ไม่ใช่เธอเดินมาตามเสียง แต่เธอยืนอยู่(หรือความจริงอาจนั่งและอาจนอนอยู่ก็ได้ ไม่มีใครสามารถอธิบายท่าสามัญ(ประจำบ้าน)ของเต่าได้ น้ำฝนโผล่หัวออกมาจากหลังคาอันน้อย ๆ แล้วส่ายหัวไปมา พี่เคราที่กำลังยื่นหน้าเขม้นมองอยู่ สะดุ้งนิดหนึ่ง เพราะเห็นความเคลื่อนไหวนั้นโดยบังเอิญ
“โอ้ย..”พี่เคราร้อง “นวล ๆมันอยู่นี่”
“ใครอยู่..”น้องถาม
“น้ำฝน” พี่เคราตอบ
“เหรอ..”น้องนวลรีบกระวีกระวาดมาตามเสียงเรียก แล้วสองสามีภรรยาก็มายืนดูเต่าน้อยด้วยกันอยู่หน้าบ้าน มีเสียงเรียก “น้ำฝนจ๋า ๆ” ทำให้เพื่อนบ้านพลอยตื่นเต้นไปด้วย เพราะไม่รู้ว่าตัวน้ำฝนนั้นมันคืออะไร ครั้นจะถามดูอีกก็กลัวได้คำตอบแบบที่พี่เคราชอบตอบ จึงได้แต่เงี่ยหูฟังและจินตนาการไปเอง
น้ำฝนปรากฏตัวให้สองสามีภรรยาเห็นอยู่สามวัน พอวันที่สี่เกิดฝนตกหนัก น้องนวลเริ่มเป็นทุกข์ “เดี๋ยวน้ำฝนหนาว..” เธอบอกสามี ทำหน้าจริงจัง
“มันไม่หนาวหรอก..”สามียืนยัน นัยน์ตายิ้มระยิบ “แต่มันจะเป็นหวัด”
“บ้า ๆ”แล้วสองสามีภรรยาก็หัวเราะกันคิกคัก พอฝนหาย ทั้งสองคนก็ออกมาเดินท่อม ๆ หาน้ำฝน พร้อมส่งเสียงเรียก “น้ำฝน ๆ ๆ ๆ วู้ ๆ” เพื่อนบ้านยิ่งงงหนัก ที่เข้าใจว่าเป็นหมาเป็นแมวก็ดูน่าจะผิดไป
“เป็นหวัดตายไปแล้วละ”สามีบอกภรรยา ทำหน้ายิ้ม ๆ
น้องนวลก้ม ๆ เงย ๆอยู่พักหนึ่งก็ร้องกรี๊ด “โอ๊ย ๆ ๆ” ภรรยาสาววิ่งหนีเข้าไปยืนเต้นอยู่ในบ้าน สามีเดินมาถาม “อะไร”
น้องนวลยังเต้นอยู่ เพื่อนบ้านต่อย ๆยืดคอขึ้นมา สามีเดินเฉียดรั้วไป เพื่อนบ้านค่อย ๆ หดหัวลง
“อะไร” สามีถามอีก เริ่มเป็นกังวลว่าภรรยาอาจเห็นงู
“กบมั้ง” น้องนวลตอบ ปากคอสั่น
พี่เคราไปด้อม ๆมองอยู่พักหนึ่ง เขาก็หิ้วปาดตัวสีเหลืองอ่อน ขายาวโกงโก้ออกมาหนึ่งตัว ยืนไปตรงหน้าภรรยาที่ยืนหลับตาปี๋ร้องว่า “ไม่เอา ๆ ๆ ”
“ปาด ไม่ใช่กบ..”สามีว่าแล้วก็เอาปาดเกาะแขนเดินไปรอบ ๆบ้าน น้องนวลเริ่มเดินตาม นาน ๆครั้งจึงค่อย ๆเอามือเข้ามาจิ้มตัวดู
“ชื่ออะไรดี..”
“น้ำฝนสอง”
สัตว์เลี้ยงตัวที่สองในบ้านไม่สนใจชื่อน้ำฝนสองที่ได้รับการขนานนาม หากดีดตัวผึงเดียวจากแขนของเจ้าของบ้านชายไปเกาะติดอยู่ที่ข้างฝา เสียงน้องนวลร้องกรี๊ด ๆ ผสานเสียงหัวเราะ “ตกลงให้มันชื่อน้ำฝนสองนะ”

เพื่อนบ้านจึงได้ยินเสียงน้ำฝนหนึ่ง น้ำฝนสองระงมไป นับเป็นสัตว์เลี้ยงที่ไม่ต้องซื้อหาอาหารให้ เดือนแรกที่ได้มาอยู่บ้านใหม่ น้ำฝนหนึ่งกับน้ำฝนสองจึงถือเป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้านไปโดยปริยาย ทั้งที่เจอครั้งแรกแล้วก็ไม่ได้เจอครั้งที่สองอีกเลย หรือบางทีเจอครั้งใหม่ตัวใหม่ก็ไม่แน่ใจว่าเป็นตัวเดิมที่โตขึ้น เปลี่ยนไป หรือว่าเป็นตัวใหม่

“เลี้ยงง่ายดีนะ”พี่เคราว่า น้องนวลเอออ

ในขณะที่เพื่อนบ้านก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าน้ำฝนหนึ่งกับสองเป็นตัวอะไร

-----------